سايير حركتلر

برای نجات دریاچه ارومیه

شهلا باورصاد

تا خشک شدن کامل دریاچه‌ی ارومیه راهی نمانده است. وب‌سایت ناسا با قرار دادن تصویرهای ماهواره‌ای، از خشک شدن کامل دریاچه تا پایان سال ۲۰۱۳ خبر داده است. ادامه‌ی حیات دریاچه یعنی ادامه‌ی حیات انسان و حیوان در این حوزه. با انقراض دریاچه‌ی ارومیه گونه‌های جانوری زیادی در این پارک طبیعی از بین خواهند رفت. دریاچه‌ی ارومیه با ۱۰۲ جزیره زیست‌گاه گوزن زرد، قوچ، ميش، پلیکان و انواع پرنده‌ی مهاجر بوده است. هم‌اکنون پستان‌داران ساکن در جزیره‌های دریاچه تنها با آب‌رسانی مصنوعی قادر به ادامه‌ی زندگی هستند.

 

سونامی نمکی که با خشک شدن بستر دریاچه قطعأ به راه خواهد افتاد، نه فقط زمین‌های اطراف را به شوره‌زار تبدیل خواهد کرد، اتفاقی که پس از خشک شدن تالاب شاهدش بودیم، بل‌که موجب آلوده‌گی هوا حتا تا استان‌های البرز و تهران خواهد شد. هم‌اکنون نماینده‌ی ارومیه، از تخلیه‌ی قریب‌الوقوع ۵۰ روستای اطراف دریاچه خبر داده است. حاشیه‌نشینی و فقر آتی ساکنان این روستاها محتمل‌ترین امکانی ست که این روستایی‌ها را خواهد بلعید.

بی‌تدبیری حکومتی، برآوردهای غیرکارشناسانه‌ی ارگان‌های دولتی و عدم مشارکت مردم در مدیریت، محیط زیست ایران را در بدترین وضعیت در تاریخ کشور قرار داده است. خشک شدن تالاب‌ها و دریاچه‌ها به‌طبع بوم‌‌سازگان مناطق را دگرگون کرده است. دگرگونی‌هایی که هزینه‌های گزاف بر انسان و حیوان تحمیل می‌کنند.

 

نقش مردم و دخالت آن‌ها بر مدیریت ساختارهای مختلف جامعه حتا در جامعه‌ی بسته‌ای مانند جامعه‌ی امروز ایران ممکن است. در یک سیستم ورشکسته این نقش نه فقط برجسته‌تر می‌شود، بل‌که فشار از سوی مردم می‌تواند بازی را به نفع اهداف سازمان‌های مردم‌نهاد برگرداند. اما درحالی‌که آب‌خیز دریاچه‌ی ارومیه در معرض مرگی قریب‌الوقوع قرار گرفته است، حتا یک سازمان مردم‌نهاد، ان-جی-او که به معضل دریاچه بپردازد، به گفتگو با مردم و کشاورزان بنشیند و نجات دریاچه را به یک عزم مردمی تبدیل کند، وجود ندارد.

کنش‌گرانی البته تلاش برای تشکیل یک نهاد مردم‌مدار در آذربایجان کردند، اما این نهاد حتا ثبت هم نشد. شهریور سال ۱۳۹۰ بیست و نه نفر از کنش‌گران سیاسی-مدنی آذربایجان توسط مامورهای امنیتی بازداشت و به بازداشت‌گاه اداره اطلاعات تبریز منتقل شدند. این کنش‌گران برای هم‌فکری و پیدا کردن راه‌کاری برای جلوگیری از خشک شدن دریاچه ارومیه در منزل مصطفی عوض‌پور گرد هم آمده بودند.

 

متهمین فاجعه‌ی دریاچه‌ی ارومیه

کارشناسان محیط زیست جمله‌گی بر این نظر هستند که کاهش بارش، سدسازی، حفر چاه‌های مجاز و غیرمجاز در حوزه‌ی دریاچه برای توسعه‌ی کشاورزی، برداشت از آب‌های جاری به دریاچه، کشاورزی و آب‌یاری سنتی و عوامل اقلیمی از قبیل گرم شدن کره‌ی زمین که یک معضل جهانی است، از مهم‌ترین عوامل قرار گرفتن دریاچه‌ی ارومیه در وضعیت امروز است. محمد درویش، کارشناس ارشد مدیریت محیط زیست، در گفتگو با جام‌جم مهم‌ترین علت وضعیت فعلی دریاچه ارومیه را استفاده‌ی بیش از حد از منابع آب می‌داند که در توسعه‌ای ناپایدار به یکی از اعضای سیستم لطمه‌ی جبران‌ناپذیر وارد می‌کند. به گفته‌ی درویش “احداث ۴۰ سد متعدد بر حوزه‌ی آب‌خیز دریاچه‌ی ارومیه كه ۱۲ سد آن جزء سدهای بزرگ مخزنی به شمار می‌روند، حفر ۳۰ تا ۴۰ هزار چاه غيرمجاز در منطقه و احداث بزرگ‌راه شهید کلانتری” توسعه‌ی پایدار را در این منطقه غیرممکن کرده‌ است.

 

توسعه‌ی ناپایدار در برابر توسعه‌ی پایدار

خودکفایی به هر قیمت، بیش از هر چیز به تحلیل صنایع و منابع طبیعی در کشور ختم شده است. ورشکسته‌گی صنایع، آسیب‌های گاه جبران‌ناپذیر به سرمایه‌های طبیعی-ملی، آمار بیکاری ۲۱.۴%[۱] و تورم روزافزون از پیامدهای توسعه‌ی ناپایدار است که از آغاز انقلاب تا به امروز، به‌واسطه‌ی به‌کار نگرفتن نظرات کارشناسان دل‌سوز بر محیط زیست و کشور تحمیل شده است. وضعیت مقابل توسعه‌ی ناپایدار توسعه‌ی پایدار است. توسعه‌ی پایدار وضعیتی است که در آن منابع اصلی خرج نمی‌شوند، بل‌که به عنوان پشتوانه از آن‌ها برای متوقف نشدن تولید مراقبت می‌شود. در سیستم پایدار سرمایه در طول زمان تحلیل نمی‌رود و آینده‌گان نیز فرصت استفاده و حفظ منابع را به دست می‌آورند. بررسی اجمالی وضعیت محیط زیست در ایران نشان می‌دهد که در طول ۳۰ سال اخیر در ایران با توسعه‌ی ناپایدار روبرو بوده‌ایم که به تخریب سرمایه‌های ملی منجر شده است. اکوسیستم مثله‌شده‌ی دریاچه‌ی ارومیه نمونه‌ی بی‌چون و چرای توسعه‌ی ناپایدار است.

 

از نظر کارشناسان خشک شدن دریاچه با وزش باد بر روی سطح آن ذرات نمک را در هوا معلق می‌کند که در زمانی نه چندان طولانی پوشش گیاهی محدوده‌ی اطراف دریاچه را از بین خواهد برد. از پیامدهای بعدی فاجعه از بین رفتن کشت و زرع و مهاجرت روستاییان خواهد بود. درحالی‌که کارشناسان نسبت به خطر خشک‌شدن اين درياچه و تأثیر آن بر مناطق هم‌جوار آن و حتا کشورهای همسايه به جهت وجود بادهای موسمی هشدار می‌دهند، شاهد مشارکت مردمی بس‌یار کمی برای نجات دریاچه‌ی ارومیه هستیم. همین مسئله ضرورت حمایت از گروه‌های مردم‌نهاد را افزایش می‌دهد.

 

با توجه به عمل‌کرد دولت در ۳۰ سال اخیر و ابزارپنداری طبیعت توسط مسئولان به جای هم‌زیستی مسالمت‌آمیز با آن، چاره‌ای جز وارد کردن مردم برای نجات دریاچه‌ی ارومیه نیست. بالا بردن سطح دانش کشاورزان و مردم منطقه در زمینه‌ی روش‌های جدید آب‌یاری و پشت سر گذاشتن روش‌های سنتی، پایین آوردن سطح مصرف آب، کم‌تر استفاده کردن از چاه‌ها و درخواست از وزارت نیرو برای هدایت آب رودخانه‌هایی که به‌طور طبیعی به این دریاچه می‌ریخته‌اند، از راه‌کارهایی ست که سازمان‌های مردم‌نهاد می‌توانند پیش‌نهاد دهند.

کمپین اعتراض به خشک شدن دریاچه‌ی ارومیه، با کمک جمع کردن امضاء برای توقف کار سدها و چاه‌ها، پخش دفترچه‌های روشن‌گرانه بین کشاورزان در ارتباط با خطرات خشک شدن دریاچه و آشنا کردن کشاورزان با روش‌های مدرن آب‌یاری می‌توانست به واقع دریاچه را از مرگ محتوم نجات دهد.

 

نافرمانی مدنی، کنش بی‌خشونت در برابر فاجعه‌ی دریاچه‌ی ارومیه

امروز در مواجهه با مرگ تدریجی دریاچه‌ی ارومیه بالا بردن حساسیت جامعه و مردم منطقه در مقابل آن‌چه بر سر محیط زیست این حوزه می‌آید، از مصداق‌های بی‌چون و چرای نافرمانی مدنی ست. مبارزه‌ی بی‌خشونت دست‌کم دو هدف مشخص دارد که بقای هر یک از این دو در گروی حضور آن دیگری است. تنها ضامن حضور و بقای دموکراسی در یک کشور، شرکت دادن شهروندان در تصمیم‌گیری‌های اجتماعی و آماده کردن جامعه برای قرار گرفتن ورای سیستم حکومتی و نظارت بر آن به کمک رسانه‌ها است. تضمین عدالت و آزادی‌های اجتماعی و فردی با اطلاع‌رسانی و برانگیختنِ حساسیت جامعه به مصداق‌های بی‌عدالتی، ممکن است. کنش‌گران مدنی آذربایجان کلید نجات دریاچه هستند و نهادهای مردم‌مدار تنها دریچه‌های ارتقاء فرهنگی و شناخت مردم منطقه از سرنوشت محتوم پیش ِ رو.

 

دریاچه‌ی ارومیه بدون حامی

ان‌جی‌او ها سازمان‌هایی غیردولتی هستند که با تاکید بر مسائل بشردوستانه، کمک به توسعه و توسعه پایدار تاسیس می‌شوند. سازمان‌های مردم‌نهاد از فعال‌های داوطلب تشکیل شده اند که با هدف‌هایی از جمله امدادرسانی و تأمین رفاه به افراد ذی‌نفع و آموزش شکل می‌گیرند. اجرای توسعه‌ی پایدار تنها با مشارکت آگاهانه‌ی افراد متضرر ممکن است. نقش داوطلب‌ها و هم‌کاران این سازمان برای رسیدن به جامعه و توسعه‌ی پایدار جای‌گاه ویژه‌ای دارد که با گسترش منافع ملی در رابطه‌ی مستقیم قرار دارد.

 

امروز دریاچه بیش از هر وقت دیگر به کنش‌گران و حامیان بومی محیط زیست برای ادامه‌ی بقاء نیازمند است. به نظر می‌رسد اما دست‌گیری گسترده این کنش‌گران پایان یک حرکت مدنی برای جان گرفتن دوباره‌ی دریاچه است. سکوتی که پس از دست‌گیری این کنش‌گران در شهریور ۹۰ حاکم شد، هم‌چنان ادامه دارد. پرواضح است که تنها حمایت‌گرانی می‌توانند بر افکار مردم بومی منطقه تأثیر بگذارند که با منطقه آشنا باشند، زبان آن‌ها را بدانند، در بستر آن فرهنگ پا گرفته باشند تا بتوانند افکار عمومی را به نفع دریاچه جهت بدهند. بی‌شک بحران دریاچه‌ی ارومیه تنها دست‌پخت حکومت نیست که هیچ حکومتی بدون شرکت فعالانه یا بی‌تفاوتی مردم قادر به اجرای طرح‌هایش نمی‌باشد. کمپین‌هایی که توسط ان-جی-اوهای رسمی یا غیررسمی با هدف شرکت‌دادن شهروندان و مردم تشکیل می‌شوند، گام‌های عملی و موثری برای برقراری توازن بین افکار عمومی و محدود کردن قدرت خودکامه در درازمدت محسوب می‌شوند.

 

کنش‌گران مدنی را از نزدیک بشناسیم

مهدی حمیدی شفیق، عزیز پورولی و احمد ریاضی مبارکی از شناخته‌شده‌ترین کنش‌گران مدنی و حامیان دریاچه‌ی ارومیه محسوب می‌شوند که در شهریور ۱۳۹۰ دست‌گیر و سپس به قید وثیقه آزاد شدند. آذر ۱۳۹۱ همه‌ی این فعالان مدنی مجددأ دست‌گیر و برای اجرای حکم به زندان تبریز بازگردانده شدند.

 

مادر مهدی حمیدی شفیق در مصاحبه‌ای از فرزندش و دست‌گیری او می‌گوید. از این‌که او به شدت درس‌خوان است. می‌گوید:

 

از اطلاعات زنگ زدند و گفتند تبریک می گوییم ولی اگر بخواهی ادامه تحصیل دهی باید با ما همکاری کنی. پسرم نپذیرفت و در نهایت در اعلام نهایی اسامی، اسم او نبود. بعد هم که ریختند در جلسه ای که هنوز نه کاری کرده بودند و نه تصمیمی گرفته شده بود بلکه تازه دور هم جمع شده بودند که درباره دریاچه ارومیه هم‌فکری کنند. او را گرفتند و بردند زندان. ... پسر من در زندان هم کتاب‌هایش را می‌خواند ... اما می‌خواهم بدانم چرا دریاچه ارومیه را امنیتی می‌کنند؟چرا با بچه‌های ما که دل‌شان برای محیط زیست می‌سوزد چنین برخوردی می‌کنند؟ من به بچه‌ام افتخار می‌کنم که به جای کسب پول و مقام و موقعیت به مردم و به محیط زیست‌اش فکر می‌کند.”

 

حمیدی شفیق پس دستگیری اول به مدت ده روز در اعتراض به بازداشت بی‌دلیل خود و اعمال خشونت از جانب نیروهای اطلاعات دست به اعتصاب غذا زد و در اثر این اعتصاب غذا دچار خون‌ریزی شدید معده شد. او در آبان ۱۳۹۰ با قرار وثیقه‌ی ۱۰۰ میلیون تومانی بطور موقت از زندان مرکزی تبریز آزاد گردید. پس از آزادی موقت، با گذراندن چند واحد درسی باقی‌مانده از دوره‌ی کارشناسی، در سال تحصیلی ۱۳۹۱-۱۳۹۰ با معدل کلی ۷۱ /۱۸ ، در مقطع کارشناسی رشته‌ی جامعه‌شناسی فارغ تحصیل می‌شود. وی همچنین دارای مقالات علمی زیادی در زمینه‌ی جامعه‌شناسی، حقوق بشر، تبعیض نژادی، دریاچه‌ی اورمیه و حقوق زنان است. او در تاریخ ۱۸ آذر ماه سال ۱۳۹۱ با محاصره منزل پدری به منظور گذراندن حبس تعزیری مجددأ دست‌گیر و به زندان مرکزی تبریز منتقل می‌شود.

 

نقض حکم و ادامه‌ی حبس

محمود فضلی از دیگر فعالان سیاسی-مدنی ست که در شهریور ۹۰ و مجددأ در آذر ۹۱ دست‌گیر شد. آقایان فقیهی و افشارنیا، دو تن از وکلای کنش‌گران سیاسی-مدنی بازداشت شده در تبریز، در ۲۴ دی ماه ۹۱ خبر از نقض حکم صادره برای مهندس محمود فضلی در شعبه 32 دادگاه عالی کشور، به دلیل نبود مستندات و شواهد قابل اعتنا دادند. بر این اساس اجرای حکم آقای فضلی می‌بایست تا تشکیل یک دادگاه دیگر برای اجرای حکم متوقف می‌گردید و آقای فضلی آزاد می‌شد. علاوه بر این حکم سایر متهمین پرونده نیز طبق رویه قضایی به دلیل پرونده‌ی مشترک و استنادات یکسان شامل حکم فوق می‌بایست باشد. اما مهدی حمیدی شفیق، محمود فضلی و دیگران اما هم‌چنان در زندان هستند و دریاچه‌ی ارومیه از همیشه تنهاتر است.

(پايان مقاله خانم شهلا باورصاد)

  

تقدیم به عزیز پورولی ، سرو ایستاده آزربایجان

 

عزیز پورولی : بو گؤن گئدیلن یول صاباحین قارانلیقلارینا ایشیق سالار

Əziz Purvəli: bu gün gedilən yol sabahın qaranlıqlarına işıq salar

 

انتقال عزیز پورولی فعال سرشناس آزربایجان به بند کاردمانی زندان مرکزی تبریز

عزیز پورولی فعال سرشناس حرکت ملی آزربایجان روز پنجشنبه 21 دی ماه 91 پس از سپری کردن یک ماه از دوران محکومیتش در قرنطینه سرانجام به بند هشت کاردرمانی زندان مرکزی تبریز منتقل شد.

 

این پدر پیر حرکت پس از ورود به زندان به دلیل اعتراض شدید به بی عدالتی ها و بی حرمتی ها نسبت به فعالین حرکت در زندان از سوی حراست در تاریخ 23 آزر ماه به بند قرنطینه که از امکانات اولیه نیز محروم بود منتقل شده بود .

 

به دنبال این عمل ناشایست حراست و برخوردهای غیر قانونی برخی از مسئولین و عدم رفتار آنان طبق آیئن نامه زندان ها ، در نامه ای سرگشاده خطاب به رئیس زندان ، به بی حرمتی ها ، تهدید ها و اراده های شخصی در زندان اشاره نموده و گوشزد می کند که قرار نیست بعضی ها گروهی تشکیل داده و در درون زندان اراده شخصی و غیر قانونی خود را برای زندانیان محکوم و دست بسته و محدود تحمیل کنند . همچنین در این نامه خواستار تفکیک جرایم و تامین امنیت جانی زندانیان شده است.

 

با همه گیر شدن نامه این فعال در دنیای مجازی، حکومت توتالیتر از این موضوع حراسان گشته و اقدام به انتقال این فعال خستگی ناپذیر به بند هشت کاردرمانی می کنند.

لازم به یاد آوری است که این فعال سرشناس آزذربایجانی طی سال های 78 در منزل شخصی ، سال 80 مراسم قلعه بابک در کلیبر، سال 81 در مراسم سالگرد پروفسور ذهتابی در شبستر و سال  82 در مراسم قلعه بابک در کلیبر ، دوم شهریور 90 در مراسم افطاری در تبریز و بالاخره در 20 آزر ماه 91 در تبریز بازداشت و ماه ها در بازداشتگاه های نهاد های امنیتی به سر برده و علیرغم طعم تلخ بازداشت ها ، شکنجه ها و زندان ها هر بار که از در زندان بیرون می آید راسخ تر از قبل راه سخت مبارزه ملی در آزربایجان را طی می کند.

 

نامه عزیز پورولی از قرنطینه زندان تبریز خطاب به رئیس زندان

 

بسمه تعالی

به : ریاست محترم زندان مرکزی تبریز

با سلام احترام

 اینجانب عزیزاله پورولی در تاریخ 20/9/91 برای گذراندن دوران محکومیت خود به زندان مرکزی تبریز وارد شده ام که در تاریخ 21/9/91 مرا به بند 8 کاردرمانی انتقال نموده اند . موضوعاتی را در مورد چگونگی بر خوردهای غیر قانونی برخی از مسئولین زندان با بنده را به اطلاع و سمع شما می رسانم.

 

روزی که وارد بند کاردرمانی شدیم وکیل بند زندانی آقای حق شناس و آقای قلیزاده از مسولین زندان وارد اتاق شده بدون مقدمه برای ما اخطار داده و گفتند که " در بیرون هر که بودید برای خود بودید یادتان باشد که اینجا هیچ کس حق ندارد از سیاست صحبتی به زبان بیاورد " این موضوع با اعتراض همه در اتاق مواجه شد. در تاریخ 23/9/91 روز پنج شنبه حوالی ساعت 30/11 بنده در حال شستن دست صورتم بودم که ناگهان سر و صدایی در سالن بند بلند شد در حالی که خیلی هم بد دهنی می کردند دیدم سه،چهار نفر یکی از زندانی ها را با ضرب و شتم وحشیانه به نمازخانه بند بردند. بنده خواستم نسبت به این موضوع بی تفاوت باشم ولی چند لحظه بعد ضرب و شتم بدتر از قبل شروع شد . بنده نیز حساس شدم که ببینم این بنده خدا کیست، زمانی که به نمازخانه نگاه کردم مسعود حسین زاده را دیدم که زیر لگد این آقایان در حالی بر زمین افتاده و دهانش پر از خون بود را می زدند . بلافاصله بنده به اتاق برگشته و همه را ناراحت دیدم . حتی سایر زندانیان که وضعیت موجود را مشاهده کرده بودند ناراحت و عصبانی بودند. به نظر می رسید که پشت این عمل آقایان سناریویی خفته بود . شاید اراده های نامرئی دستان این آقایان را اینطور باز گذاشته بود. چون بنده قبلا نیز شاهد این چنین موضوعاتی شده بودم . می خواستند با این کارشان ما را تحریک کرده و متهم به بر هم زدن نظم عمومی زندان کنند. بنده با مشاهده همچنین وضعی وظیفه خود دانسته وهمه را به آرامش دعوت کرده و از مسئولین بند خواستم تا مسئول شب زندان را از این ماجرا آگاه سازند که خوشبختانه آنها هم همان کار را کردندو چند دقیقه بعد مسئولین آمده با چشمان خود مشاهده کردند که چه چیزی رخ داده است .

 

از آقای چاووشیان مسئول شب زندان سوال کردم اگر درمقابل دیدگان شما یک بی گناه را چندین نفر مورد ضرب و شتم قرار دهند آنوقت عکس العمل شما چه خواهد بود . ایشان در جواب گفتند : " بالاخره من هم انسانم "

 

ما همه اعتراض خود را به مسئولین گوشزد کردیم و گفتیم که ما به عنوان زندانی در اینجا هستیم همگی مسئول حفظ آرامش در زندان می باشیم و گفتم که شما نیز به عنوان زندانبان مسئولید که امنیت جانی ما را تامین کنید .

 

ریاست محترم زندان؛

چنانچه مطلع هستید در تاریخ 24/9/91 روز جمعه مرا به حضور فرا خوانده و طی دیداری کوتاه که با عالی جناب داشتم موضوع را از بنده جویا شدید و بنده نیز هر اتفاقی که رخ داده بود را برایتان شرح دادم و گفتم که ما نه با زندانی و نه با زندان مشکلی نداریم ما زندانی هستیم و شما هم مسئول زندان و مسئولین موظف هستند تا امنیت جانی ما را تامین نمایند . ما نیز اگر برایتان عرض کردم که اگر از طرف هر فردی مورد حک و حرمت واقع شویم و یا مورد ضرب و شتم قرار گیریم مسئولین را مقصر می دانیم .چون بدون اراده مسئولین هیچ زندانی نمی تواند چنین برخوردی را برای خود بیابد که در خاتمه حضرتعالی قول دادید که مشکل را حل نمایید.

 

در تاریخ 25/9/91 روز شنبه دوباره مرا به حراست زندان بردند بعد از پرس و جو و تکرار همان گفته ها دوباره یاد آور شدم برایشان گفتم که ما با کسی مشکلی نداریم در اینجا برای ما هر اتفاقی از سوی هر کسی بیافتد مسئولیتش بر عهده مسئولین می باشد و گفتم قرار نیست از طریق بعضی ها گروهی تشکیل دهند و در درون زندان اراده شخصی و غیر قانونی خود را برای زندانیان محکوم و دست بسته و محدود تحمیل نمایند .

 

ریاست محترم ، برایتان یاد آور شوم که بین صحبتهای مسئول محترم حراست کلمه " تبعید " را برایم گوشزد نموده که این به نوعی تهدید محسوب می شود . در پایان پرس و جو بدون هیچ دلیلی به جای برخورد با عاملین ضرب و شتم بنده را به بند قرنطینه انتقال نمودند.

در تاریخ 27/9/91 روز دوشنبه جنابعالی برای بازدید به قرنطینه آمده بودید از من پرسیدید که اینجا چه کار می کنید گفتم من هم می خواهم از جنابعالی بپرسم و پس از صحبت کوتاهی گفتید که پی گیری می کنم و چند روز بعد از آقای لاهوتی پرسیدم که چرا من را به بند کاردرمانی انتقال نمی دهید " گفتند که شما چرت و پرت گفته اید " حال سوال من از آقای لاهوتی این است مگر شما در گفتمان بین من و رئیس زندان حضور داشتید ؟ از کجا گفتید که من چرت و پرت گفته ام ؟!

 

ریاست محترم زندان تبریز :

خواست من از شما این است که قانون را سر لوحه کار خود قرار دهید و طبق آیین نامه زندان با بنده رفتار نمایید و اضافه کنم که بر اساس آیین نامه زندان ، تفکیک جرایم را اجرا نموده تا تحمل حبس و ادامه زندگی در دوران محکومیتم دوام یابد در غیر این صورت هر اتفاقی که برایم بیافتد مسئولیتش بر عهده ذی ربط می باشد .

 

عزیز پورولی

بند قرنطینه

16/10/91

 

انتقاد از سکوت رسانه ها و فعالین حرکت ملی در قبال برخوردهای غیر قانونی علیه فعالین

عزیز پورولی فعال سرشناس حرکت ملی که بین فعالین مدنی نامی نا آشنا نیست یک روز مانده به 21 آزر، شصت و هفتمین سالروز حکومت ملی برای گذراندن دوران محکومیت خود در دفاع از حقوق انسانی و ملی ملت آزربایجان روانه زندان مرکزی تبریز شد.

 

این پدر پیر حرکت از زمان ورود به زندان نیز حقوق بشر آزربایجان را جزئی از وظایف اصلی خود دانسته و اعتراض شدید خود را نسبت به برخوردهای غیر قانونی ، بی عدالتی ها، ضرب و شتم فعالین و ... به مسئولین زندان گوشزد کرده و هشدار می دهد که باید امنیت جانی زندانیان را تامین نمایند و حراست زندان نیز از سکوت رسانه و فعالین حرکت استفاده کرده و این فعال خستگی ناپذیر را به بند قرنطینه که از ابتدایی ترین امکانات محروم  و حتی امکان ابتلا به انواع بیماری های مسری و عفونی را دارد منتقل می نمایند.

 

همچنین احمد ریاضی دیگر فعال مدنی و دانشجویی که به همراه عزیز پورولی در 20 آزر ماه سال جاری روانه زندان مرکزی شد پس از گذشت یک ماه هنوز نتوانسته که با خانواده خود ملاقاتی داشته باشد.

 

با کمال تاسف پس از سپری شدن یک ماه از سکوت مطلق فعالین در قبال این چنین بی عدالتی ها و بی حرمتی ها نسبت به روشنفکران حرکت ملی می گذرد.

 

آیا این سکوت هموار نمودن راه و باز گذاشتن دست دشمنان و تکرار بر خورد های این چنینی نسبت به دیگر فعالین نخواهد شد .

 

چه کسی جز ما فعالین باید در برابر این ناعدالتی و بی حرمتی ها بیاستد.بیایید نظاره گر این سکوت سرد نشده و بنام وطن، آزادی و آزادی وطنمان آنرا بشکنیم.

 

"اینجا وطن من است ، چون آب ونان دوستش دارم

جنس من از این خاک است

لطفا مرا باور کنید،اندیشه های من قلعه های این وطن اند!

باور نمی کنید!؟ این سرزمین آبا و اجدادی من و توست ...

البته جسم من روزی مال لاشخورها خواهد بود ...

اما روحم ـ قلبم تا ابد مال تو ...

وطن!"

(شعر از : نصیرزاده

 

سرود ظفر کبوتران برای بازگشت فلامینگوها ( تقدیم به عزیز پورولی ) ــ اوزگور نبی

 

عزیز پور ولی،آنهایی که از دور و نزدیک دستی در مبارزات و مطالبات ملی در آذربایجان دارند این نام را بسیار شنیده اند.شاید اگر بگوئیم پیر حرکت ملی سخن به گزافه نبرده ایم،سال هاست که عزیز پور ولی طعم تلخ بازداشت ها و زندان ها را می چشد و می کشد ولی هر بار که از در زندان بیرون می آید راسخ تر از قبل راه سخت مبارزه ملی در آذربایجان را طی می کند.البته کم نیستند عزیز پور ولی هایی پشت میله های زندان  که سرود آزادی و ظفر برای آذربایجان می خوانند.این بار کبوتران آزادی به خاطر فلامینگوها پشت میله های زندانند و آیدای کوچک چه صمیمانه لبخندی بر لبانش نقش بسته تا شاید عزیز و ده ها و صد ها عزیز دیگر سرود آزادی و ظفر را به پایان رسانند تا فلامینگوها بار دیگر به دریاچه بازآیند.می دانم، آیداهای زیادی منتظرند تا با دستان کوچک و زیبایشان گلی تقدیم کبوتران در بند کنند و می گفتند انتظار چیز خوبی نیست و من باورم نمی شد و حالا همه در کنار آیداها منتظریم تا سرود آزادی و ظفر عزیز به همراه دوستانش تمام شود و ما در کنار، آیداهایمان منتظریم و با عزیزانمان که در بندند سرود ظفر می خوانیم  تا فلامینگوها به دریاچه بازگرددند.